ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Από τις Ιστορίες του Ηρόδοτου, από τον τόμο της Ευτέρπη, η παρούσα σημερινή ανάρτηση. Δειχνει την προοδευτικότητα των μεγάλων Ηγετών της αρχαιότητας που δεν πίστευαν θεούς-ψεύτες, που σιχαίνονταν τη διαφθορά, που ήταν φιλέλληνες, που υποστήριζαν την ανεξιθρησκεία. Μια σύγκριση της πολιτείας του Μεγάλου αυτού Βασιλιά με τη σημερινή πραγματικότητα στο Παρδαλό Κρατίδιο, μόνο θλίψη προκαλεί. Ενώ ο κόσμος προχωρά μπροστά, το παρδαλό Κρατίδιο επιστρέφει στην εποχή του Λίθου!
172. Μετά από την καθαίρεση του Απρίη, βασίλευσε ο Άμασις, που προερχόταν από το νομό των Σαϊτέων, και συγκεκριμένα, από την πόλη που το όνομα της είναι Σιούφ. Στην αρχή οι Αιγύπτιοι έδειχναν περιφρόνηση στον Άμασι και δεν τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, επειδή πριν γίνει βασιλιάς ήταν απλός πολίτης, και δεν καταγόταν από επιφανή οικογένεια. Όμως ο Άμασις, με σοφία και όχι με σκληρότητα τους άλλαξε τη γνώμη. Ανάμεσα στα αναρίθμητα πλούτη υπήρχε κι ένας χρυσός ποδονίφτης, μέσα στον οποίο ο Άμασις και οι σύντροφοι του έπλεναν κάθε φορά τα πόδια τους. Από αυτό τον ποδονίφτη λοιπόν, αφού τον έκοψε σε κομμάτια, έφτιαξε άγαλμα θεού και το έστησε στο καταλληλότερο σημείο της πόλης. Οι δε Αιγύπτιοι πήγαιναν στο άγαλμα και έδειχναν μεγάλο σεβασμό. Αφού λοιπόν, έμαθε ο Άμασις τι έκαναν οι πολίτες, συγκάλεσε τους Αιγύπτιους και τους είπε ότι το άγαλμα, το οποίο αντιμετώπιζαν με τόσο σεβασμό, είχε φτιαχτεί από τον ποδονίφτη στον οποίο πριν οι Αιγύπτιοι έκαναν εμετό, κατουρούσαν κι έπλεναν τα πόδια τους [... φας εκ του ποδανιπτηρος τωγαλμα γεγονεναι, ες το προτερον μεν τους Αιγυπτιους ενεμεειν τε και ενουρεειν και ποδας εναπονιζεσθαι]. Τότε λοιπόν είπε πως ό,τι συνέβη με τον ποδονίφτη, συνέβη και με τον ίδιο, γιατί έστω κι αν ήταν πριν απλός πολίτης, τώρα πια είναι βασιλιάς τους και συμβούλευε να τον τιμούν και να του δείχνουν σεβασμό. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν έκανε τους Αιγυπτίους να γίνουν σωστοί υπήκοοι.
173. Χειριζόταν λοιπόν τα πράγματα ως εξής: Από πολύ πρωί μέχρι την ώρα που γέμιζε η αγορά ασχολούνταν με προθυμία με τις υποθέσεις που είχε, από εκείνη την ώρα και μετά όμως έπινε και πείραζε τους συμπότες του και γινόταν απερίσκεπτος και φαιδρός. Επειδή λοιπόν ενοχλούνταν από αυτή τη συμπεριφορά του οι φίλοι του, τον νουθετούσαν λέγοντας του τα εξής: Ω, βασιλιά, δεν κάνεις καλά που επιτρέπεις να γίνεσαι έτσι φαύλος, γιατί εσύ πρέπει να κάθεσαι σε θρόνο επίσημο όντας μεγαλειώδης και να ασχολείσαι όλη μέρα με τις κρατικές υποθέσεις. Έτσι οι Αιγύπτιοι θα καταλάβαιναν ότι έχουν για βασιλιά τους ένα σπουδαίο άνθρωπο και θα είχες καλύτερη φήμη, τώρα όμως δεν λειτουργείς καθόλου σαν βασιλιάς. Αυτός, τότε, τους απάντησε τα εξής: αυτοί που έχουν τόξα, κάθε φορά που τα χρειάζονται τα τεντώνουν, αφού όμως τα χρησιμοποιήσουν, τα χαλαρώνουν. Γιατί, αν συνέχεια τα έχουν τεντωμένα, θα σπάσουν, και ως αποτέλεσμα όταν θα τα χρειαστούν, δεν θα τα έχουν. Έτσι έχουν τα πράγματα και με τον άνθρωπο. Γιατί, αν θέλει να ασχολείται με κάτι διαρκώς χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να κάνει διάλειμμα, ή θα τρελαθεί εν αγνοία του, ή θα πάθει αποπληξία. Αυτά λοιπόν επειδή εγώ τα γνωρίζω καλά, μοιράζω το χρόνο μου. Αυτά απάντησε στιυς φίλους του.

174. Λέγεται ότι, και όταν ο Άμασις όταν ήταν ιδιώτης έπινε πολύ και αγαπούσε τα αστεία, και δεν ήταν καθόλου σοβαρός άνθρωπος. Κάθε φορά λοιπόν που από το ποτό και τη διασκέδαση έχανε όλα τα χρήματα του, γύριζε δεξιά και αριστερά κι έκλεβε. Αυτοί λοιπόν που ισχυρίζονταν ότι έχει τα χρήματα τους, επειδή αυτός δεν το παραδεχόταν, τον πήγαιναν σε ένα μαντείο, όποιο υπήρχε εκεί που ζούσαν. Πολλές φορές αθωωνόταν από τα μαντεία, και πολλές φορές καταδικαζόταν. Αφού πήρε λοιπόν τη βασιλεία, έκανε το εξής: όσοι από τους θεούς τον αθώωσαν ως μη κλέφτη, αυτών τα ιερά δεν τα φρόντιζε ούτε τα επισκεύαζε καθόλου, ούτε τα επισκεπτόταν για να κάνει θυσίες, γιατί θεωρούσε ότι ήταν μαντεία ανάξιων θεών και ότι ψεύδονταν. Όσοι τώρα από τους θεούς τον καταδίκασαν ως κλέφτη, αυτών τα μαντεία τα φρόντιζε πάρα πολύ, γιατί θεωρούσε ότι είναι αληθινοί θεοί και ότι τα μαντεία τους λένε την αλήθεια.
175. Κι αυτός λοιπόν έφτιαξε στη Σάι τέτοια θαυμαστά προπύλαια αφιερωμένα στην Αθηνά, τα οποία ξεπερνούσαν όλα τα υπόλοιπα τόσο σε ύψος και μέγεθος, όσο και στις διαστάσεις και στην ποιότητα των υλικών που χρησιμοποίησε. Ύστερα αφιέρωσε [στους θεούς] μεγάλους κολοσσούς και τεράστιες σφίγγες ανδρών, και έφερε και άλλες πέτρες ογκωδέστατες για τις επισκευές. Αυτές τις μετέφερε από τα λατομεία που βρίσκονται στη Μέμφιδα, τις δε τεράστιες από την πόλη Ελεφαντίνη, η οποία είναι είκοσι μέρες ταξίδι με πλοίο από τη Σάι. Αυτό όμως που θαυμάζω, όχι λιγότερο, αλλά περισσότερο απ΄ όλα είναι το εξής: έφερε από την Ελεφαντίνη ένα ναό από μονόλιθο και για να μεταφερθεί χρειάστηκαν τρία χρόνια και δυο χιλιάδες άνδρες, που ήταν όλοι από την τάξη των κυβερνητών. Του ναού αυτού το μήκος είναι είκοσι πήχεις, το πλάτος δεκατέσσερις και το ύψος οκτώ. Αυτές είναι οι εξωτερικές του διαστάσεις του μονόλιθου ναού, μέσα όμως το μήκος του είναι δεκαοχτώ πήχεις και μια πυγών, το πλάτος του δώδεκα πήχεις και το ύψος του πέντε. Βρίσκεται δε δίπλα στην είσοδο του ιερού. Λένε ότι δεν μεταφέρθηκε μέσα στο ιερό επειδή ο αρχιτέκτονας, όταν έσερναν αυτόν το μονόλιθο, αναστέναξε από το μεγάλο βάρος της δουλειάς, και τον καιρό που είχε περάσει γι΄ αυτό το εγχείρημα. Επειδή λοιπόν ο Άμασις στενοχωρήθηκε, πρόσταξε να μην τον τραβήξουν άλλο. Κάποιοι όμως λένε ότι ένας άνθρωπος, από αυτούς που τον έσερναν με μοχλούς, συνετρίβη από το μονόλιθο, και εξαιτίας αυτού του γεγονότος δεν τον έσυραν μέσα στο ιερό.
176. Αλλά και σε όσα άλλα ιερά, που θεωρούσε αξιόπιστα, έκανε αφιερώματα ο Άμασις, αξιοθέατα λόγω του μεγέθους τους. Ανάμεσα σε αυτά και στη Μέμφιδα, τον κολοσσό που είναι ξαπλωμένος μπροστά στο ναό του Ηφαίστου και ο οποίος έχει μήκος εβδομήντα πέντε πόδια. Στο ίδιο βάθρο στέκονται, δυο κολοσσοί από πέτρα Αιθιοπίας, ο ένας από τη μια μεριά του μεγάλου κολοσσού, ο άλλος από την άλλη, με μέγεθος είκοσι πόδια ο καθένας. Υπάρχει επίσης κι άλλος τέτοιος πέτρινος κολοσσός στη Σάι, τοποθετημένος με τον ίδιο τρόπο, όπως και στη Μέμφιδα. Τέλος, το ιερό της Ίσιδας, που βρίσκεται στη Μέμφιδα και είναι μεγάλο κι αξιοθέατο, ο Άμασις το ολοκλήρωσε.
177. Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Άμασις, λέγεται ότι η Αίγυπτος ευτύχησε πολύ και, όσο αφορά αυτά που ο ποταμός δίνει στη χώρα, αλλά και αυτά που η χώρα δίνει στους ανθρώπους, και οι κατοικημένες πόλεις εκείνη την περίοδο έφτασαν τις δυο χιλιάδες. Αυτό το νόμο ο Άμασις ήταν που θέσπισε στους Αιγυπτίους, δηλαδή κάθε χρόνο ο κάθε Αιγύπτιος να αποδεικνύει στο νομάρχη πως βγάζει τα προς το ζειν [οθεν βιούται]. Αν όμως κάποιος δεν το έκανε αυτό και δεν αποδείκνυε ότι ζούσε με τίμιο τρόπο, θα τιμωρούνταν με θάνατο [μη δε ποιευντα ταυτα μηδε αποφαινοντα δικαιην ζοην ιθυνεσθαι θανατω]. Και ο Σόλων ο Αθηναίος, αφού πήρε από την Αίγυπτο αυτό το νόμο, τον εφάρμοσε στην Αθήνα, και εκείνοι κάνουν χρήση του ακόμη, γιατί τον θεωρούν νόμο αψεγάδιαστο.
178. Ο Άμασις υπήρξε φιλέλληνας και το απέδειξε αυτό σε κάποιους από τους Έλληνες και, κυρίως, σ΄ αυτούς που πήγαν στην Αίγυπτο, στους οποίους έδωσε την πόλη Ναύκρατη να κατοικήσουν, και σε όσους δεν επιθυμούσαν να μείνουν αλλά ήθελαν να κάνουν εμπόριο δια θαλάσσης, έδωσε χώρους για να χτίσουν βωμούς και τεμένη στους θεούς. Τώρα, το πιο μεγάλο, το πιο ονομαστό, αλλά και το πιο πολυσύχναστο τέμενος, που ονομάζεται Ελλήνιον, ιδρύθηκε από κοινού από τις εξής πόλεις: από τις Ιωνικές Χίο, Τεώ, Φώκαια και Κλαζομενές, από τις Δωρικές Ρόδο, Κνίδο, Αλικαρνασσό και Φάσηλι, και από τις Αιολικές μόνο τη Μυτιλήνη. Αυτών των πόλεων είναι το τέμενος και αυτές παρέχουν και τους προστάτες του εμπορίου. Όσες άλλες πόλεις ιδιοποιούνται το τέμενος, το κάνουν χωρίς κανένα δικαίωμα. Χώρια δε από αυτούς οι Αιγηνίτες ίδρυσαν τέμενος του Δία, και άλλο τέμενος, της Ήρας, ίδρυσαν οι Σάμιοι και, τέλος, οι Μιλήσιοι του Απόλλωνα.

Η παρούσα ανάρτηση είναι ειλημμένη από το blogger, “www.foreignpress-gr.com” της 19-11-2009..

Ήταν άραγε και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, πριν 3.500 χρόνια, θύματα του "φαστ φουντ", των λιπαρών φαγητών, της υψηλής χοληστερίνης, του άγχους και του καθισιού στον καναπέ ή μήπως άλλοι είναι οι λόγοι που, όπως τώρα ανακαλύπτουν οι επιστήμονες, οι μούμιες τους φέρουν μέχρι σήμερα σαφείς ενδείξεις αρτηριοσκλήρυνσης και ορισμένοι θάνατοί τους πιθανώς προήλθαν από πρόβλημα καρδιάς;
Μπορεί οι Φαραώ να θεωρούνταν θεοί και οι αυλικοί τους περίπου ημίθεοι, όμως οι καρδιές τους ήσαν απολύτως…ανθρώπινες. Αιγύπτιοι και αμερικανοί ερευνητές διεξήγαγαν έρευνες σε 22 μούμιες (που χρονολογούνται από το 1981 π.Χ έως το 334 μ.Χ.) και οι οποίες βρίσκονται στο εθνικό αρχαιολογικό μουσείο του Καΐρου. Διαπίστωσαν σε τρεις από αυτές σαφείς ενδείξεις για σκλήρυνση των αρτηριών τους και σε άλλες τρεις στοιχεία για πιθανή καρδιοπάθεια, κάτι που σημαίνει, όπως είπαν, ότι οι γνωστοί σύγχρονοι παράγοντες κινδύνου για καρδιοπάθεια ίσως είναι πολύ πιο αρχαίοι από ό,τι φαντάζονταν ως τώρα οι γιατροί.
Η έρευνα, που βασίστηκε σε τομογραφίες και ακτίνες Χ, έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, του Καρδιολογικού Νοσοκομείου του Ουισκόνσιν, του Μεσο-Αμερικανικού Καρδιολογικού Ινστιτούτου και της Ιατρικής Σχολής Αλ Αζάρ του Καϊρου. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης και παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Ένωσης, σύμφωνα με το BBC, το Science και το Live Science.
Όλες οι μούμιες, ανδρών και γυναικών, προέρχονταν από άτομα της ανώτερης κοινωνικοοικονομικής τάξης, που υπηρετούσαν στην αυλή του Φαραώ ή ανήκαν στο ιερατείο και θα είχαν μια πλούσια διατροφή (οι φτωχοί δεν είχαν την τύχη -ή ατυχία- να μουμιοποιούνται). Η πιο αρχαία μούμια που διαγνώστηκε με αρτηριοσκλήρυνση, είναι η Κυρία Ρατζ, που έζησε, επί 30 ή 40 χρόνια, γύρω στο 1530 π.Χ. και υπήρξε νταντά της βασίλισσας Νεφερτίτης.
Η έρευνα έδειξε ότι 16 από τις 22 μούμιες είχαν ευδιάκριτες αρτηρίες ή καρδιές που είχαν διατηρηθεί στο μουμιοποιημένο σώμα τους. Εννέα από αυτές είχαν ενδείξεις εναπόθεσης αλάτων ασβεστίου στα τοιχώματα των αρτηριών που οδηγούσαν στην καρδιά. Μερικές μούμιες είχαν ανάλογες ενδείξεις σε έξι διαφορετικές αρτηρίες. Σαφείς ενδείξεις αρτηριοσκλήρυνσης αρτηριών από εναπόθεση λίπους, χοληστερίνης, ασβεστίου και άλλων ουσιών εντοπίστηκαν σε τρεις μούμιες.
Από τις μούμιες που πέθαναν σε ηλικία άνω των 45 ετών, οι επτά στις οκτώ εμφάνιζαν ασβεστοποίηση (αποτιτάνωση αγγείων), ενώ στις μούμιες που ο θάνατος επήλθε σε νεότερη ηλικία, η αποτιτάνωση υπήρχε μόνο σε δύο από τις οκτώ. Μια μούμια είχε ενδείξεις πιθανού εμφράγματος. Δεν υπήρχαν διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών όσον αφορά την αποτιτάνωση.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν κάπνιζαν καπνό, δεν έτρωγαν επεξεργασμένα φαγητά, ούτε φαίνεται να ζούσαν καθιστική ζωή, όμως είχαν εγκαταλείψει προ πολλού τη ζωή του κυνηγού-συλλέκτη για χάρη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας και των πόλεων. Η κατανάλωση αλατισμένου κρέατος και αλατισμένων ψαριών, τυριών, βουτύρου κλπ. φαίνεται πως ήταν συνηθισμένη, κυρίως από τις ανώτερες τάξεις. Μια υπόθεση είναι ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής έπασχαν συχνά από υπέρταση.
"Αν και δεν γνωρίζουμε αν η αρτηριοσκλήρυνση προκάλεσε τον θάνατο κάποιας από τις μούμιες που εξετάσαμε, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι η ασθένεια ήταν παρούσα σε πολλές", δήλωσε ο δρ Γρέγκορι Τόμας από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, ήδη από τα αρχαία χρόνια, οι άνθρωποι είχαν τη γενετική προδιάθεση και παράλληλα συνυπήρχαν οι περιβαλλοντικοί παράγοντες για την εμφάνιση της ασθένειας.
Οι επιστήμονες είχαν ξανά στο παρελθόν κάνει ιατρικές-ανατομικές έρευνες σε μούμιες για εντοπισμό ασθενειών, όπως λέπρας, αρθριτικών και καρδιοπάθειας, όμως ποτέ ως τώρα δεν είχαν μελετήσει τόσες πολλές μούμιες μαζί και με τόσο σύγχρονες απεικονιστικές τεχνικές.

Από το blogger, www.foreignpress-gr.com”.

Πρώτη σε διαφθορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση έρχεται η Ελλάδα, σε ισοπαλία με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, σύμφωνα με τα στοιχεία του μη κυβερνητικού οργανισμού Διεθνής Διαφάνεια για το 2009. Μάλιστα, η χώρα χάνει πολλές θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη, αφού φέτος έπεσε στην 71η θέση (από την 57η πέρυσι). Η Ελλάδα θεωρείται λιγότερο διαφανής από τη Γκάνα, το Κουβέιτ και τη Ναμίμπια.
Η Διεθνής Διαφάνεια δεν μπορεί παρά να επισημάνει τη σοβαρή επιδείνωση των επιδόσεων της Ελλάδας σε σχέση με πέρυσι, την οποία και χαρακτηρίζει ως ανησυχητική. «Το σκορ του 2009 αντανακλά την ανεπαρκή επιβολή των μέτρων κατά της διαφθοράς, τις μεγάλες καθυστερήσεις των δικαστικών διαδικασιών και μία σειρά από εταιρικά σκάνδαλα, που φανερώνουν τις αδυναμίας του συστήματος», αναφέρει ο οργανισμός.
«Η φτωχή επίδοση της Ελλάδας δείχνει ότι η είσοδος στην ΕΕ δεν μεταφράζεται αυτόματα και σε μείωση της διαφθοράς. Απαιτούνται άμεσες και συνεχιζόμενες προσπάθειες για να εξασφαλιστεί ότι η χώρα θα επιτύχει αποδεκτά επίπεδα διαφάνειας και υπευθυνότητας», αναφέρεται.

Από μια καταπληκτική επανέκδοση-υπό την επιμέλεια και ευθύνη του National Geographic-της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, του Κων/ νου Παπαρρηγόπουλου, είναι η σημερινή ανάρτηση. Περιγράφοντες του μεγάλους άνδρες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, λίγο πριν την επίθεση των Περσών κατά της Ελλάδας, περιγράφοντας ένα εξ αυτών [τον Ξάνθιππο], αναφέρει τα επόμενα για τον οίκο των Αλκμαιωνιδών, τη δόξα του οποίου εζήλωσε ο οίκος της Άγιας Οικογένειας, την οποία, προφανέστατα, έχει ως πρότυπο η Άγια Οικογένεια, αναφέρει:

“Τελείως διαφορετικός [εννοεί του Μιλτιάδη, εξήγηση δική μου] ήταν ο Ξάνθιππος του Αρίφρονα. Ο Ξάνθιππος ήταν φίλος και συγγενής του Κλεισθένη, αφού είχε παντρευτεί την ανιψιά του, την Αγαρίστη, που ήταν κόρη του Ιπποκράτη, αδελφού Κλεισθένη. Δεδομένο είναι ότι ούτε ο γιος του Ιπποκράτη, ο Μεγακλής, ούτε ο Μεγακλής, ο γιος του Κλεισθένη, ήταν αξιόλογοι άνδρες. Επιπλέον, ο Ξάνθιππος, αν και δεν ανήκε στο γένος των Αλκμαιωνιδών, αλλά είχε απλώς συνδεθεί με αυτό με το γάμο του, εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή χάρη στην επιρροή του μεγάλου εκείνου οίκου, και μπορεί να θεωρηθεί αυτή την περίοδο ως ο κύριος εκπρόσωπος του.

Ο οίκος αυτός είχε τις ρίζες του στους παλαιότερους ηγεμόνες της περιοχής, και κυρίως, στον Αλκμαίωνα, τον τελευταίο ισόβιο άρχοντα. Όλο τον 7 ο και όλο τον 6 ο αιώνα π.Χ, οι Αλκμαιωνίδες επηρέασαν σημαντικά την τύχη της πόλης της Αθήνας, όχι μόνο με τα πλούτη και το κύρος τους, αλλά και επειδή ήταν από τους συνετούς εκείνους ευγενείς, οι οποίοι, όπως ο Σόλωνας, αντιλήφθηκαν τις καινούργιες ανάγκες που είχε η πολιτεία, και προσάρμοζαν ανάλογα τον τρόπο ζωής τους.

Απόγονος του πρώτου εκείνου Αλκμαίωνα ήταν ο Μεγακλής, ο οποίος το 612 π.Χ κατέστειλε τη  εξέγερση του δημαγωγού Κύλωνα. Ο γιος αυτού του Μεγακλή, ο Αλκμαίωνας, ήταν ο στρατηγός των συμπολιτών του στον πόλεμο κατά των Κιρραίων. Νίκησε με τέθριππο στα Ολύμπια, υπήρξε φίλος του Σόλωνα και του βασιλιά των Λυδών Κροίσου, ο οποίος του επέτρεψε, όταν θα ερχόταν στις Σάρδεις, να πάρει από το θησαυρό του όσα χρήματα μπορούσε μεμιάς να κουβαλήσει μαζί του. Αυτός ο Αλκμαίωνας είχε γιο το Μεγακλή, που παντρεύτηκε την κόρη του Κλεισθένη, τυράννου των Σικυωνίων, την Αγαρίστη, αύξησε τα πλούτη του γιου του με μεγάλη περιουσία που πήρε, και αναδείχθηκε, πότε πολιτικός αντίπαλος και πότε συνεργάτης του Πεισίστρατου. Τέλος, ο Κλεισθένης, ο γιος του Μεγακλή, υπήρξε ίσως ο πιο γνωστός από τους Αλκμαιωνίδες, καθώς απάλλαξε την πόλη από τους τυράννους και έκανε εκείνη την κατάλληλη ρύθμιση του πολιτεύματος, με την οποία ταυτόχρονα ολοκληρώθηκε και ενισχύθηκε το έργο του Σόλωνα. Μετά τον Κλεισθένη, ο οίκος αυτός δεν ανέδειξε πια δικούς του σημαντικούς άνδρες. Και αυτό γιατί, ούτε ο Μεγακλής ο γιος του Κλεισθένη, ούτε ο Μεγακλής ο γιος του Ιπποκράτη, ούτε ο γιος του τελευταίου Μεγακλή, ο Ευρυπτόλεμος, ξεχώρισαν στην ιστορία της Αθήνας. Ωστόσο, οι Αλκμαιωνίδες συνέχισαν να έχουν τα πρωτεία μέσω των γυναικών, αφού ο Ξάνθιππος ο γιος του Αρίφρονα, παντρεύτηκε την ανιψιά του Κλεισθένη, Αγαρίστη. Αυτή, όταν ήταν έγκυος, είδε στο όνειρο της ότι γέννησε λιοντάρι και ύστερα από λίγες ημέρες έφερε στον κόσμο τον Περικλή τον Ολύμπιο. Η εγγονή του Μεγακλή, του αδερφού της Αγαρίστης, ήταν η τόσο χαριτωμένη εκείνη Ισοδίκη, η οποία κατάφερε να κρατήσει κοντά της μέχρι να πεθάνει ένα άνδρα με πάρα πολύ άστατη ερωτική ζωή, τον Κίμωνα, το γιο του Μιλτιάδη. Επίσης, εγγονή του Κλεισθένη ήταν η σύζυγος του Κλινία, η Δεινομάχη. Αυτή ήταν που γέννησε τον Αλκιβιάδη, τον πιο ευφυή και ταυτόχρονα τον πιο δύστροπο ανάμεσα στους Έλληνες. Κατά τη διάρκεια του 5 ου π.Χ αιώνα, οι Αλκμαιωνίδες είχαν την πρώτη θέση χάρη στους γαμπρούς που απέκτησε ο οίκος τους. Έτσι, ο πρώτος από αυτούς τους περίφημους γαμπρούς, ο Ξάνθιππος, δε θα μπορούσε να μην είναι ένθερμος υποστηρικτής της πολιτείας που είχε ρυθμίσει νομοθετικά ο Αλκμαιωνίδης Κλεισθένης, και στην οποία είχε μεγαλώσει και προοδεύσει. Ούτε μπορούσε να μη διαφωνήσει με τον Μιλτιάδη, ο οποίος, ούτε ήξερε ούτε ήθελε να μάθει τη νέα τάξη πραγμάτων. Βέβαια, ο Ξάνθιππος, μπορεί να μη διέθετε τη μεγαλοφυΐα του αντίζηλου του σε θέματα στρατηγικής, ωστόσο αποδείχθηκε ικανός διοικητής του στρατού των Αθηναίων στην περίφημη ναυμαχία στη Μυκάλη, έδιωξε τους Πέρσες από τη Θρακική χερσόνησο, κυρίευσε τη Σηστό, και αφού θεμελίωσε την ηγεμονία των Αθηναίων, πέθανε στην Αθήνα, τιμώμενος από το πολίτευμα εκείνο που ο ίδιος τίμησε και υπηρέτησε πιστά [τόμος 3, σελίδες 62-63]”.

Παρατηρήσεις: Και το σημερινό παρδαλό κρατίδιο έχει τον δικό του οίκο των Αλκμαιωνιδών. Είναι ο Οίκος των Μητσοτακιδών! Όλη η δόξα του Οίκου των Μητσοτακιδών ανήκει στον Αλκμαίωνα-Μητσοτάκη Κωνσταντίνο. Είναι ο Αλκμαίωνας που τσάκισε τον Οίκο Παπανδρεϊδών με την λεγόμενη αποστασία, είναι ο Μεγακλής που συνέτριψε τον δημαγωγό Κύλωνα-Γεώργιο Παπανδρέου [μικρή σημασία έχει ότι αυτή η συντριβή οδήγησε στους τρεις αδελφούς Γεώργιο-Στυλιανό-Νικόλαο που έβαλαν τη χώρα στο γύψο]. Απόγονος-γαμβρός του Αλκμαίωνα-Μητσοτάκη είναι ο Ισ. Κούβελος που συνέτριψε με τέθριππο στην ΕΟΑ τον ένδοξο και θηριώδη ανταγωνιστή του Μίνωα Κυριακού, αποδεικνύοντας ότι επάξια έγινε μέλος του Οίκου των Αλκμαιωνιδών-Μητσοτακιδών! Σημειωτέον ότι, όταν η Αλκμαιωνίτισα κυρία Μαρίκα ήταν έγκυος στην Θεοδώρα, είδε στον ύπνο της ότι γέννησε μια Λέαινα. Σε λίγο καιρό έφερε στον κόσμο την Θεοδώρα τη Μεγίστη, επονομασθείσα και Ολύμπια, η οποία ως Υπουργός Εξωτερικών κατατρόπωσε την αυτοκρατορία των Σκοπιανών, επέλυσε το Κυπριακό, ταπείνωσε την Τουρκία ξανακερδίζοντας κάποιους βράχους που λέγονται Ίμια. Γενικά, το παρδαλό κρατίδιο, επί δυναστείας του Οίκου των Αλκμαιωνιδών- Μητσοτακιδών, έδρεψε δάφνες και ημέρες δόξας και Βυζαντινού μεγαλείου. Και το παρδαλό κρατίδιο, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και τιμής για τις ύψιστες υπηρεσίες τους και τα μεγαλεία σ΄ αυτό, τους έθαψε με μεγάλες τιμές και με ένα πρωτοφανή στέφανο εύρους 10,50 % στις τελευταίες εκλογές. Άλλωστε, η Θεοδώρα η Μεγίστη η Ολυμπία, ήταν αυτή που συμβούλεψε τον Κωνσταντίνο τον Βραχύ να προχωρήσει σε εκλογές, ήταν αυτή που συμβούλεψε, προφανώς!, τον Κωνσταντίνο τον Βραχύ να κλείσει τη Βουλή ώστε να μη διερευνηθεί η υπόθεση Siemens. Το παρδαλό κρατίδιο, θα χρεωστά αιώνια ευγνωμοσύνη στον Οίκο των Αλκμαιωνιδών- Μητσοτακιδών, τέτοια, που μόνο στον Ελευθέριο Βενιζέλο χρωστά!

Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 14/11/09. Από την ιστοσελίδα της ΕΤ-3 και την καταπληκτική εκπομπή του κ. Σαββίδη, “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ”.

Το στρατιωτικό αδιέξοδο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν είναι η επανάληψη μιας γνώριμης ιστορικής συγκυρίας και ενός ιστορικού παράδοξου: ένας εισβολέας με απόλυτη υπεροχή σε μηχανικά στρατιωτικά μέσα και μεγέθη αδυνατεί να καταβάλει έναν αδύναμο αντίπαλο.

Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Ηρόδοτου για την εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας. Ο Ηρόδοτος περιγράφει τα πλήθη της ασιατικής πανστρατιάς και την ακατανόητη για τους Πέρσες συμπεριφορά των Ελλήνων, που αδιαφορούν για την πραγματικότητα των μεγεθών και δεν πτοούνται. Ο Ξέρξης δεν μπορεί να αποδεχθεί την περιφρόνηση των Σπαρτιατών για τον τρόπο που οδηγείται στη μάχη ο τεράστιος στρατός του. Πρόκειται για μια από τις πρώτες προσπάθειες αυτού που σήμερα ονομάζεται πολιτισμική ανθρωπολογία και για μια από τις πρώτες διαπιστώσεις του φαινόμενου της διαφορετικής πρόσληψης της πραγματικότητας από διαφορετικούς λαούς και διαφορετικούς πολιτισμούς. Ο Ηρόδοτος είναι λοιπόν επίκαιρος, αφού και σήμερα οι ΗΠΑ απαιτούν από τον υπόλοιπο κόσμο να σκέπτεται όπως αυτές και επιδιώκουν να μετασχηματίσουν ολόκληρη την υφήλιο σε ομοίωμά τους.

Κατά τη σύγχρονη εποχή η Μεγάλη Βρετανία ταπεινώθηκε από τον Μάχντι στο Σουδάν, την εποχή μάλιστα της μεγάλης ισχύος της. Ανάλογα, οι ΗΠΑ δοκίμασαν την πίκρα της ήττας από τους φτωχούς αγρότες της Νοτιανατολικής Ασίας.
Ειδικά το Αφγανιστάν, μια από τις πιο καθυστερημένες και φτωχές χώρες του κόσμου, έχει χαρακτηρισθεί σαν ο τόπος που οι αυτοκρατορίες καταστρέφονται. Η απορία και η αμηχανία των αμερικανών πολεμιστών θυμίζουν σήμερα την αμηχανία της ρωμαϊκής στρατιάς του Μάρκου Κράσου, όταν αντιμετώπιζε τους αόρατους Πάρθους, που επέμεναν να πολεμούν με τον δικό τους, παράδοξο για τους Ρωμαίους, τρόπο. Ήδη την εποχή της αυτοκρατορικής ιμπεριαλιστικής Αγγλίας ο Κίπλινγκ είχε προειδοποιήσει ότι οι λαμπρές και πολυέξοδες στρατιές των αυτοκρατορικών Ινδιών θα τσακίζονταν από τις ξυπόλυτες ορδές των ορεσίβιων του Αφγανιστάν. Και έτσι έγινε. Κάτι αντίστοιχο συνέβη πριν λίγα χρόνια με τα σοβιετικά στρατεύματα. Σήμερα, η φουτουριστικού τεχνολογικού χαρακτήρα εκστρατευτική δύναμη των ΗΠΑ βρίσκεται αντιμέτωπη με αυτοκτονικούς πολεμιστές ζωσμένους με εκρηκτικά, αποκεφαλισμούς μαγνητοσκοπημένους για την τηλεόραση, ανθρώπινες ασπίδες και τρομακτικές σπηλιές στην απίθανη περιοχή της Τόρα Μπόρα, απ’ όπου εξαπολύονται θανατηφόροι δαίμονες. Η απορία των σύγχρονων αμερικανών που πολεμούν τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν φθάνει μέχρι τη φαντασίωση ότι πολεμούν σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση πολιτισμών από διαφορετικούς γαλαξίες. Και σχεδόν έτσι είναι.

Τα προηγούμενα τριάντα χρόνια οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενεργούν ως παγκόσμιος χωροφύλακας και πολεμούν συνεχώς σε όλο τον πλανήτη. Οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται ως πολεμικό έθνος. Η πολεμική δραστηριότητα των ΗΠΑ υποστηρίζεται από μία πρωτοφανή εξοπλιστική προσπάθεια στην οποία έχουν δαπανηθεί κυριολεκτικά τρισεκατομμύρια δολαρίων. Η επιθετική διάθεση των ΗΠΑ τρέφει τις πιο τολμηρές ιδέες για την ανάπτυξη υπερτεχνολογικών οπλικών συστημάτων, τα οποία πιστεύεται ότι θα εξασφαλίσουν απόλυτη στρατιωτική κυριαρχία, όχι μόνο για την αντιμετώπιση ενός αντιπάλου, αλλά και για την ταυτόχρονη διεξαγωγή πολέμων σε κάθε σημείο του πλανήτη. Για παράδειγμα, η εταιρεία Boeing ετοιμάζεται να εφοδιάσει ολόκληρο τον αμερικανικό στρατό με προηγμένο σύστημα κατόπτευσης ελέγχου πυρός και αλληλοϋποστήριξης ρομποτικών συστημάτων, ώστε να πολλαπλασιασθούν οι επιχειρησιακές του δυνατότητες. Παράλληλα, μετά τα πανάκριβα παγκόσμιας εμβέλειας B-1 και Β-2, τα αεροπορικά συστήματα της επόμενης γενιάς περιλαμβάνουν ένα φουτουριστικό μισό διαστημόπλοιο – μισό βομβαρδιστικό που θα κινείται στα όρια της στρατόσφαιρας με υπερηχητική ταχύτητα και θα είναι ικανό να παρέμβει σε κάθε στιγμή σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη. Μία πρόγευση του πώς σκοπεύουν να διεξαγάγουν τους μελλοντικούς πολέμους τους οι ΗΠΑ είναι η ψηφιακή υποστήριξη των μαχόμενων δυνάμεων στο Αφγανιστάν από βάσεις που βρίσκονται στο μητροπολιτικό έδαφος των ΗΠΑ: οι βομβαρδισμοί ελέγχονται από χειριστές σε οθόνες στην Καλιφόρνια και οι μαχητές συντονίζονται από υπολογιστές στο Τέξας. Οι πολεμικές προσπάθειες υποστηρίζονται από ειδικές υπηρεσίες που διαθέτουν πρόσβαση σε δεξαμενές σκέψης ικανές για επινόηση των κατάλληλων τεχνικών για τη διεξαγωγή του πολέμου, τον χειρισμό της κοινωνικής ψυχολογίας, των οικονομικών πόρων και του πολιτικού περιβάλλοντος. Όχι λιγότερες από 16 υπηρεσίες πληροφοριών, στελεχωμένες με επιστημονικό προσωπικό, υποστηρίζουν τη στρατιωτική μηχανή με ένα προϋπολογισμό που υπερβαίνει τα 55 δισεκατομμύρια δολάρια για το έτος 2009.

Η λατρεία της τεχνολογίας εκφράζει τις πεποιθήσεις της προηγούμενης δεκαετίας, όταν επικράτησε η αντίληψη ότι η τεχνολογική αμερικανική στρατιωτική υπεροχή θα έδινε στις ΗΠΑ τη δυνατότητα να επεμβαίνουν αποτελεσματικά, αόρατα και χωρίς απώλειες, οπουδήποτε. Είχε επικρατήσει τότε η αντίληψη ότι η προληπτική χρήση των πολεμικών μέσων των ΗΠΑ θα εξασφάλιζε την παγκόσμια κυριαρχία τους επ’ αόριστον. Ο πόλεμος στο Ιράκ και η αντίσταση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν διέψευσαν αυτές τις φαντασιώσεις. Ήδη ο πολιτισμικός παράγοντας, η επιστροφή στις ιδέες της ταυτότητας και της καταγωγής, ο σεβασμός προς την παράδοση και την πίστη απόδειξαν και πάλι ότι συνεχίζουν να μπορούν να κινητοποιηθούν ως πανίσχυροι παράγοντες, ακόμη και σε ένα σύγχρονο στο έπακρο τεχνολογικό πόλεμο. Ακόμη και η εντύπωση ότι με επιστημονικά μέσα είναι δυνατή η γνώση όλων των παραμέτρων που κινητοποιούν τον αντίπαλο, αποδείχθηκε αυταπάτη. Διαψεύδονται οι προσπάθειες για πολιτισμική ομογενοποίηση του κόσμου και μάλιστα διαπιστώνεται η επιβίωση αρχέγονων αντιλήψεων, που στις δυτικές κοινωνίες θεωρούνται αδιανόητες και ιστορικά ανύπαρκτες. Η απίστευτη εικονομαχική πρακτική των Ταλιμπάν δεν μπορεί με τίποτε να γίνει κατανοητή. Αναφέρομαι στην καταστροφή των γλυπτών του Μουσείου της Καμπούλ και των αγαλμάτων στην κοιλάδα Μπαμιάν από τους Ταλιμπάν. Αποτροπιασμό γεννούν οι ανατινάξεις σχολείων, η απαγόρευση της μουσικής, οι ακρότητες που δεν μπορούν να εξηγηθούν ούτε ως πρωτόγονος ισλαμισμός, ούτε ως μηδενιστική αντίδραση. Ωστόσο ανάλογο αποτροπιασμό θα πρέπει να αισθάνεται και κάποιος εξωτερικός παρατηρητής μπροστά στις γενοκτονίες ή στην ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας στον πλανήτη, γεγονότα για τα οποία υπεύθυνη είναι η Δύση. Αγνοήθηκαν οι συνετές φωνές οι οποίες μετά την επανάσταση της Περσίας επέμεναν ότι φαινόμενα, όπως η εμφάνιση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν δεν είναι δυνατόν να κατανοηθούν παρά μόνο με μια σκέψη τελείως ξένη προς τον δυτικό τρόπο σκέψης. Αρκετοί είδαν τους πολέμους στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και σήμερα στο Πακιστάν, σαν μια σύγκρουση πολιτισμών, όπου μια αρχαϊκή θεοκρατία αντιμετωπίζει μία σύγχρονη πλούσια και τεχνολογικά υπεραναπτυγμένη υπερδύναμη. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει κατανοητό με την ορθολογική αντίληψη μόνον, αλλά χρειάζεται και την συμπλήρωση της πολιτισμικής συνιστώσας.

Η θεμελιώδης και σταθερή επιδίωξη της Δύσης να μεταμορφώσει τον κόσμο σύμφωνα με τις αρχές που θεωρεί ορθολογικές και πάλι δεν φαίνεται να οδηγείται σε επιτυχία. Η επιδίωξη της ισχύος και η χρήση της είναι επικίνδυνη για τις ίδιες τις δυτικές κοινωνίες. Προσπαθώντας να κατανοήσουν τις άλλες κοινωνίες οι ΗΠΑ ίσως μετασχηματιστούν για να γίνουν πιο ανθρώπινες στις επιδιώξεις τους και να μπορέσουν έτσι πραγματικά να ανταποκριθούν στον ανθρωπιστικό σκοπό που διατείνονται ότι υπηρετούν.
Συντάκτης: Δημήτρης Μαυρίδης